De Chinese uitbaters van mijn cafetaria krijgen bezoek van de vertegenwoordiger in patatsnijders. De echtgenoot fixt snelle proties patat oorlog, picanto’s en frikadellen speciaal. Zijn echtgenote praat met handen, voeten en de verkoper. Als hij alle klanten, behalve mij, geholpen heeft, vertelt hij de vertegenwoordiger dat “voolal kloketten lekkel gaan. Walm weel, veel laketjes velkocht.”

Het kleine kale oosterse mannetje glimlacht mijn bestelling tegemoet.

- “Nee, geen sambal bij, meneel! Wel Joppiesaus. Extla lekkel op flikadel!”

*Pssst*

(Ik heb een nieuwe bril gekocht)

Waarom noemen ze zo’n ding, dat je in de grond slaat om je tent rechtop te houden, een haring? Stokvis was veel beter geweest.

Fraai stukje onderzoeksjournalistiek mijnerzijds, al zeg ik het zelf. In de nieuwe fotoreportage van Katja in Playboy staat ze met een vis voor haar kruis. Zoals zus Birgit haar heiliger der heiligen verborgen hield met haar poes (lees: het huisdier, anders zou ze immers niets verbergen…).

I
Het restaurant gaat ’s avonds om tien uur dicht. Voor twee Quatre Pounder Menu’s moet is dus door de McDrive. Ik sluit aan in de rij auto’s en snuif het aroma van diesellucht diep in. De hors d’oevres zijn hier goed
verzorgd.

II
Voorbij het spreekkastje ligt een stukje brak grond met nauwelijks begroeiing: de ideale plek voor een Baantjer-lijk. Welke niet-acterende BN’er wil hier niet liggen? Het is bovendien heel leuk om het lichaam te laten vinden door een vertegenwoordiger met overgewicht die zijn ontbijtgewoonte moet opbiechten aan zijn vrouw, omdat hij deel uitmaakt van een officieel moordonderzoek is.

III
Door het tweede luikje bespioneer ik de manager. 24 jaar. Iemand van de praktijk, niet van de schoolboeken. Hij draagt zijn pantalon, overhemd en stropdas onwennig. Of het voor het eerst is. Als er een meisje in de zaak zou zijn, zou je haar voor zijn bruid kunnen verwarren. Drie medewerkers zijn druk in discussie over wie moet afsluiten, het ruilen van een dienst, of zo. Mijn Quatre Pounders zie ik koud worden. De manager gaapt ze grijnzend aan. Hij is de baas. Zegt niks.

Bij Kwantum lag het tweede deel van Carmageddon in de uitverkoop (4 euro 99: geen geld!). Die moest ik dus gelijk hebben, want het eerste deel heb ik tot vervelens toe gespeeld. Sterker nog, in de nacht dat Lady Di haar noodlot vond in een Parijse tunnel, was ik botsautootje aan het spelen op mijn computer.

Gelukkig staat het Midden-Oosten niet in brand, want dan hadden wij al dat gedoe met David Beckham en Rebecca Loos moeten missen. Als wij in Nederland tabloids hadden gehad, waren dit de koppen geweest:

- Hoe Beckham Rebecca Loosde

- Bekken met Beckham

Hieperdepiep voor mijzelf.

Zaterdag kon je bij Jules Unlimited zien hoe piepklein de capsule bovenop de Soyuz-raket is. Als ik daarin in een baan rond de aarde zou worden geschoten, zou ik zeven kleuren stront schijten. Gelukkig hebben we in Nederland nog helden die dat wel durven.

Ik kijk nooit naar Rozengeur en Wodka Lime, maar ik ving net wel een interessant kwootje op:

Je wilt alles weten, maar begrijpen: ho, maar!

Als ik dominee zou zijn geweest dan was dit mijn zondagse overpijnzing van deze week. Ben jij ook iemand die alles over David Beckham en Rebecca ‘er was eens een meisje’ Loos wil weten, maar alle informatie (inclusief de hoogdravende analyses) van The Sun en SBS Shownieuws hersenloos voor waar aanneemt?

Nou… dan…. ga vooral zo door!