Ik zat gisteren niet lekker in mijn vel. De avond ervoor had ik overgegeven. Dat was wel een opluchting, maar geen oplossing. Gelukkig had Eleanor opbeurende woorden.

Op zolder staat onze administratiekast. De één na hoogste plank staat vol met ordners. Beneden ligt de rest aan 9 jaar papieren van Eleanor en Bjorn. Ik moet een keuze maken.

Eleanor heeft een complete schatkist met Rentepunten©. Nu is aan mij de eer om ze stuk te slaan in de webshop van ING. Een taak die ik niet licht opvat. Maar windowshoppend voel ik me nu al bekocht.

Gisteren was Jack de Vries bij DWDD. Ik kon nauwelijks blijven kijken. Gelukkig lag een vraaggesprek met Femke Halsema in het verschiet. Na een paar minuten Vroeg ik mij af: hoe zit het met de ellebogen van Wouter Bos?

Bijzondere sport op televisie dit weekend. Tiger Woods biedt de wereld zijn excuses aan omdat hij zijn vrouw heeft bedonderd. Sympatiek. Maar niet nodig.

Ik krijg weinig mee van deze Olympische Spelen. Dat komt door het tijdsverschil. Doordeweeks ga ik ’s nachts geen schaatsen kijken. Gelukkig kan ik overdag wel heel hard lachen om de promo’s die vóór de sportprogramma’s zitten.

Vertrouwen in de politiek. Daar heb ik nooit echt over nagedacht. We leven in een rijk land. Dus ik heb daar nooit aanleiding voor gehad. Maar nu voel ik wel wat voor een dictatuur.

Ik weet even niets te bloggen. Da’s een vreemd en leeg gevoel. Weken – maanden! – kwam de ene na de andere blog uit mijn mouw.  Maar nu komt er niets. Hoe hard ik ook schud. Wat doe je daar aan?

Ik loop met Marit de trap af. We komen bij oma weg. Eleanor en Elke nemen de lift. We doen een wedstrijdje wie het eerste beneden is.

Ik luister naar het nieuws. Er is een Rus op de radio. Hij praat Russisch dus ik begrijp er geen hout van. Gelukkig heeft de meneer  van het nieuws net uitgelegd wat hij zegt. Waarom laten ze dat in hemelsnaam horen?