* You are viewing the archive for the ‘Beleefd’ Category
De kunst van het luisteren naar de Top 2000 is vooral niet luisteren. Je oren hebben de meeste nummers al tot in den treuren herkauwd. Maar tóch weersta je de verleiding niet om er naar te luisteren. Dit is hoe het komt.
Een week of wat terug waren Mart Smeets Tim Knol in DWDD. Neil Young werd 65 en daar moest over gesproken worden. Ze sloten af met het zingen van een liedje. Smeets moest zo nodig meedoen. Enthousiasme is soms aanstekelijk. Nu was het tenenkrommend.
Zap. Ik kom uit op een documentaire op de BBC. Programma’s van de Beeb zijn vaak goed. Al vind ik dat wat dweperig en grachtengordelig. Maar ik vind het wel.
Lees verder
Queen maakte de eerste muziek die ikzelf mooi vond. “Like the way I do” was – op enig moment – een favoriet van broer Ricardo. Hij maakte mij onbewust ook enthousiast voor dit nummer van Melissa Ethridge.
Je scoort tegenwoordig op het Songfestival alleen maar met lekkere wijven. En dat is waar het fout is gegaan met Sieneke. Jammer. En om bizarre redenen voorspelbaar.
Ik heb een nieuw oud spelletje op de iPhone: Wolfenstein. Heerlijk. Lekker moffen neerknallen. Dat was toch al gauw 15 jaar geleden.
De toneelspelers komen voor de derde keer terug. Je ziet de hoofdrolspeler lachen. Andere acteurs lachen mee. Ze kijken omhoog.
Lees verder
De TROS heeft Jolanthe Cabau enorm wreed gestraft voor haar relatie met Jan Smit. Ze presenteert het programma “Mijn vader is de beste”. Het hoogtepunt is de ronde waarin vaders tomaten uit een aquarium met palingen moeten happen.
Lees verder
Ik kijk naar Dexter. Het is eigenlijk al te laat. Laat, als het moment waarop je trekt begint te krijg in iets dat van je levensdagen niet in de schijf van 5 terecht zal komen. Boven hoor ik een huiltje. Lees verder
Ik kijk al jaren stiekem naar Oprah. Eigenlijk mocht niemand dat weten. Maar daar heb je helemaal niets aan. Je kunt er beter eerlijk over zijn. Oprah maakt perfect televisiebehang.