Waterstof condenseert
in mijn neus
Min vijf wordt zevenendertig

Voor me liggen vierkante meters
centimeters sneeuw
Vers gevallen
Onaangeraakt

Best zonde
Maar
geen sneeuwpop
is ook jammer

Sssst

De nacht slaapt nog niet

Stilletjes gaan deuren open
Fietsen komen uit schuren
Auto’s uit garages

Vijf stralen zon op mijn huid
De dag heeft zijn slaapliedje uit

De Top 2000 is het ideale behang. Een soort omlijsting van de laatste dagen van het jaar. Je bent een paar dagen vrij, je zet de radio op 2 en je gaat oliebollen bakken. Of iets anders dat je niet vaak doet. Je bent druk met andere dingen. En de muziek begeleid je daarbij.

Je moet er dus niet naar gaan luisteren. Want dan hoor je hoe gedateerd sommige oude muziek klinkt. En het piepschuim waarin sommige nieuwe nummers nog zijn verpakt. De muziek moet een deken zijn waaronder de donkere dagen na Kerst liggen. Of – om John Lennon te citeren – de Top 2000 is wat je gebeurt terwijl je andere plannen uitvoert.

Lekker alleen in de auto naar de supermarkt voor boodschappen. Een mooi liedje horen, als je de radio weer kunt horen omdat je klaar bent met stofzuigen. Vrolijk meespringen op oude disco en je dan bedenken dat je volgende week weer aan een goed fitnessvoornemen moet.

Kortom: Luister dus vooral niet naar de Top 2000.

Het is een fantastische werkplek. Alleen duurt het soms tijden voordat je boven bent. ’s Morgens stappen collega’s bij bosjes uit de lift op zo veel mogelijk verschillende verdiepingen. Dat doen ze niet om mij te plagen, maar het gebeurt toch! En aan het eind van de dag gebeurt het weer. Alleen stappen ze weer in.

Het ergste zijn de mensen die nog nét jouw lift meepikken. Een lift die al bommetje vol zit. Een lift waar jij al 3 minuten geleden in bent gestapt. Een lift met de luchtvochtigheid van een tropisch regenwoud omdat je collega’s – ook als het regent! – de fiets nemen. Je hoort ze al van ver aan komen rennen. De laatste 2 passen zijn flinke stampen omdat ze moeten afremmen. En voordat de lift helemaal is gesloten, steken ze hun arm er nog net doorheen.

Ik hoop dan altijd even dat de deur wel dichtgaat en de arm eraf wordt gehakt nog voordat we op de eerste verdieping zitten. Dat hoop ik natuurlijk niet echt. Ik moet er niet aan denken dat in mijn volle vochtige lift ook nog een afgerukt ledemaat ligt.

Dat zou pas écht een slecht  begin van de dag zijn.

Hoe zat het ook alweer? Een week eerder stond er op de site van HEMA opeens een gratis taart. Twitter stroomde vol met berichten over de gratis clafoutistaart en Eleanor bestelde er ook één. Het was waarschijnlijk een marketingstunt. Maar ik wist het niet zeker.

Hoe het ook zij: ik loop op mijn vrije zaterdagochtend in een drukke HEMA om gratis een taart met een moeilijke naam te scoren. Het door Eleanor geprinte koopbewijs brandt in mijn jaszak. Ik ben een beetje beschaamd. Deze taart hadden wij anders ook niet gekocht. Het stemmetje in mijn hoofd vindt het gewoon stelen. Legaal stelen.

Bij de taartafdeling moet je een nummertje trekken. Nóg een reden om chagrijnig te worden. Mijn ervaring met nummertjes trekken is dat dat nooit goed gaat. Ik heb het nog niet gedacht of de zaterdaghulp drukt een keer te veel op het knopje. Op het bord staat A088 en klant A087 wordt geholpen. Ik heb bonnetje A089. Ik krijg het warm. Klant A088 loopt zenuwachtig naar de toonbank. Ik doe ook een paar stappen naar voren.

Ik haat deze situatie. Voor mezelf opkomen kan ik prima. Maar nu moet ik voor mijzelf opkomen omdat ik mijzelf een clafoutis wil toegeëigenen zonder te betalen en tegelijkertijd moet ik “voorkruipen” omdat ik anders niet aan de beurt kom. Ik krijg het nog warmer. Ik zucht.

Een oudere man met hoedje heeft afgerekend en neemt zijn gebak in ontvangst. In slowmotion beweegt de hand van de HEMA-mevrouw naar de knop van de teller. Als haar vinger de knop raakt, verschiet het nummer. A089 komt op het bord. Ik maak een armbeweging naar klant A088. Alsof ik de alwetende aanwijzer van deze rij wachtende klanten.

Ik ga nog dichter bij de toonbank staan. Niemand komt tussen mij en mijn clafoutis. Welke idioot bedenkt een taart en noemt hem clafoutis? Het doet met denken aan een veeziekte. Of misschien wel een seksueel overdraagbare aandoening. Hoe gaat het met je clafoutis? Prima, gewoon even mijn kuurtje afmaken en dan kan ik er weer tegenaan!

Weer een klant rekent af. Als een roofdier sta ik klaar om aan te vallen. De afgerekende taart wordt overgedragen. De zaterdaghulp wijst nog niet met haar vinger naar het knopje of ik val aan. Ik zeg: “Ik ben nummer 89. Het bord loopt 1 voor”. Ik heb nog nooit zo snel 9 woorden uitgesproken. Ik hou het nummertje met gestrekte arm voor het gezicht van de zaterdaghulp.

Als dit een spaghettiwestern was dan zag je nu wisselend close-ups van mijn gezicht en dat van de zaterdaghulp. En je hoorde: Tik. Tik.

Ze draagt de clafoutis aan me over. Ik loop gedecideerd bij de kassa weg. Als of ik net een bank heb beroofd door de caissière een briefje te geven met de tekst: “Dit is een overval. Ik wil 1 clafoutis”.

Nu maar hopen dat hij een beetje smaakt.

Ik begrijp het heel goed dat als je last van je klokkenspel hebt, je niet graag naar de dokter gaat. Maar om nu naar een televisieprogramma te gaan is weer het andere uiterste!

Ik had een boek gekocht. Eentje die ze graag wilde hebben. Marit en Elke hadden hun best gedaan op een gedicht en een verdtekening. Het was erg leuk vanmorgen in alle vroegte met z’n vieren in bed.

Daarnaast had ik een paar andere dingen geregeld. Ik had 2 alarmen in haar telefoon geprogrammeerd. Zodat ze ook op die manier werd herinnerd aan haar verjaardag.

Mijn pièce de résistance was een bos bloemen. Niet zomaar wat ruikers in een vaasje op de keukentafel. Nee, een mooie bos bezorgd op haar werk. Ik vind het zelf zo fokking briljant!

Maar nu bekruipt me een raar gevoel. Voor wie heb ik dat gedaan? Voor Eleanor of voor mezelf. Omdat ik er wel heel goed op sta als liefhebbende echtgenoot. En nu blog ik er ook nog over.

Toen ik vanavond – heel laat – thuiskwam vertelde Eleanor me dat ze een hele fijne verjaardag had gehad. Score!

Lenny was onze bliksemafleider. Vanessa had met hem een plaat gemaakt. En daardoor waren de geruchten over een relatie niet van de lucht. Lenny en ik konden er wel om lachen.

Hij zei dan “Hey, baby, let love rule”. Ik zie hem nog staan met open armen. Lachend. Ik kon dan niet achterblijven en zij tegen Vanessa: “Are you gonna go my way?” Als dank voor bewezen diensten heb hem die vraag gegeven voor een liedje. Royaltyvrij.

Uiteindelijk was onze verliefdheid niet bestand tegen een of andere Parijse charmeur. Best jammer. Maar ach. Na een paar maanden liet hij haar achter met een gebroken hart.

Zo is ze in de armen van Johnny Depp terechtgekomen. Ik moest een beetje gniffelen toen ik dat hoorde. Echt iets voor haar om te trouwen met een jeugdidool. Ik ben blij voor haar.

Dat maakt haar trouwens ook een uitstekende buurvrouw. Vanessa zelf is heel leuk als buurvrouw. Maar met Jack Sparrow als buurman wordt ieder kinderfeestje een succes.

Stel je eens voor: enkele tientallen cardioappaten die uitkijken op 6 flatscreens. Je plugt je koptelefoon in, stapt op het apparaat en je kunt los. Zonder Greys Anatomy te missen.

Of – zoals in mijn geval – een nieuw programma te ontdekken. Ik weet niet hoe het heet, maar het is op RTL4 en het is een detective. Geen idee waar het leuk is, maar je kunt er heerlijk op zweten.

Ik vind het een geniaal concept. Je voorkomt overgewicht, maar je kunt gewoon tv blijven kijken. Het nuttige met het aangename verenigen. Anno 2011.

Televisiekijken is een soort nationale hobby geworden. Welk nuttigs kunnen we er nog meer mee combineren? Kom maar op met je ideeën!

Dat is heel goed te verklaren. Ik ben zo bekend met die achternaam dat ik er een achternaam in zie. Sterker nog: ik heb al jaren door dat de voorouders in de pijpleidingenbusiness zaten. Bovendien zat in de cafetaria in Bedum vroeger een schoenenzaak met die naam. Ik dacht niet eens aan dat andere.

Toen het kwartje wel viel, kreeg ik spontaan medelijden met dames die deze achternaam dragen. Erg lastig in de pubertijd. En ook als je ouder word moet je zo nu en dan een gniffel verdragen als je je voorstelt aan een onbekende.

Maar voor mannen is het ook lastig. Ik kwam laatst deze naam tegen. Als je een jongensnaam combineert met deze achternaam dan is het net of de drager van deze naam deze daad exclusief uitvoert op mannen met dezelfde voornaam. Net als dat iemand die ballen gooit een ballengooier is en iemand die spruitjes teelt een spruitjesteler is.

Dit taalkundige toeval zal de rest van m’n leven in m’n hoofd zitten. Ik ben bang ook in dat van jou. Graag gedaan. Je mag me bedanken in het reactieformulier hieronder.