Maandag kwam de fotografe langs met een DVD vol foto’s van de bruiloft. Leuk! We hadden natuurlijk zelf ook foto’s gemaakt. Maar het is altijd fijn als iemand die verstand van belichting en compositie ook kiekjes schiet. Wij zijn er erg blij! Kijk verder voor de best of!

O ja, deze foto’s zijn gemaakt door Geranda Wiersma. Een goede en een heel leuke fotograaf om op je huwelijk te hebben. Ook als ze geen foto’s maakt :)

Dit is de 5e dag van mijn vakantie. En – eerlijk – het kan niet relaxter. Ik vind opnieuw de uitdrukking “chillen” uit. Het kan niet beter.

Als je dit leest, dan zijn Eleanor en ik getrouwd.  Wees gerust: ik zit niet te bloggen op mijn eigen bruiloft. Maar het is wel leuk om er semi-live bij te zijn.

Wat heb je tot nu toe gemist?

Het meest fantastische jawoord in de geschiedenis van de liefde! En Poetry Man van Stevie Ann en een verkorte voordracht van As Ik Joe Nie Had van Skik. Gelukkig hebben we YouTube :)

De autodeur slaat dicht. Ik ruik de zilte zucht van de Waddenzee. Even een momentje alleen omdat ik mensen ophaal van de boot. Ik zie een zeilboot uitvaren.

Het is een boot van de bruine vloot. Of het een tjalk, botter of een klipper is, moet je mij niet vragen. Ik had het sowieso niet gezien, al had ik het geweten. De naam van de eigenaar intrigeert mij: “E. Franke, Terschelling”.

Ik twijfel even of ik het wel goed lees. Ik laat het maar. Zo is het goed.

De auto is ingepakt. Eleanor rommelt in de keuken nog aan wat laatste dingen. De gelaten onrust in mijn hoofd zakt. Het wordt langzaam echt rustig. We kunnen naar Terschelling.

Ik rijd voorzichtig. Kalm drempel op, rustig de bocht om. De laatste keer dat ik zo reed, was vlak na de geboorte van Marit. Toen we voor het eerst met z’n drieën naar huis reden.

Een paar weken geleden besloot ik niet te gaan stemmen. Ik ben daar op teruggekomen. Nederland heeft mijn stem nodig. En ik ben niet te beroerd om haar mijn stem te geven.

Ik kijk schichtig naar Eleanor. “Moet ik echt naar de deur” probeer ik mijn gezicht te laten spreken. Eleanor tikt door, dus ik heb verloren. Door het glas zie ik een schilderijmap staan.

Gisteren kwam mijn stemkaart binnen. Dat herinnerde mij aan mijn voornemen niet te gaan stemmen. Ik hield hem in mijn hand. Dit was het moment. Maar ik kon het niet.

Het valt me op dat de laatste veel negativiteit heerst. In politiek. In de media. Op internet. En daar word ik niet vrolijk van.