Eleanor gelooft me niet. Nou wordt het toch een beetje gênant. De mevrouw blijkt een opvallende verschijning geweest te zijn. Dat moet wel, want het viel Eleanor zelfs op.

Ik begrijp dat ik in haar richting keek. Ik was diep in gedachten. Lang genoeg wakker om auto te rijden. Te kort om actief te staren naar vrouwen met opvallende geslachtskenmerken.

Ik gooi brood in het karretje. Eleanor kijkt me nu plagend aan. “Je was weer aan het drómen”.

Ik draai met mijn ogen. “Als je me weer ziet staren en je ziet GEEN zuigreflex, dan ben ik aan het dromen”, leg ik aan Eleanor uit

Echter. Toen ik het sigarenwinkeltje uit liep, begon het al te knagen. Is het worden van multimiljonair zo gemakkelijk. Het klinkt bijna te mooi om waar te zijn.

Na een dag was het staatslot al zoek. Of: ik kon hem niet vinden. Dat is bij anderen hetzelfde, maar bij mij niet. Ik zou best Google voor mijn huis willen hebben. Zoek: staatslot. I feel lucky!

Gelukkig vond Eleanor hem snel. Maar ik zat toch even in de piepzak. Ik had 30 miljoen laten rondslingeren. Dat voelde niet goed! Stel dat hij echt kwijt was en het winnende lot kwam uit Groningen, maar de prijswinnaar kwam niet innen. Dat overkomt Al Bundy zelfs niet.

Sinds dat moment was mijn gevoel helemaal anders. Ik ging helemaal niets winnen. En ik legde me er al bij neer. Toen had ik nog niet in de krant gelezen dat de kans op de hoofdprijs 0,00002 procent is.

Pas toen Eleanor me op de trekking attent maakte, pakte ik het lot erbij. Met een hopeloos hart controleerde ik de cijfers. Niks. Nakkes. Nada.

Kijkend naar het vuurwerk wist ik het weer. Een ander koopt er vuurpijlen van. Maar hij heeft dan geen tweetiende promile van een procent kans op de hoofdprijs. En vuurwerk kijken is gratis.

Als ik enthousiast ben over een liedje. Dan vertel ik dat graag. Ook al ben je nog maar 5 of 6. Nu de Top2000 er op is, doe ik af en toe de radio wat harder. Zo kan ik zelf er beter van genieten. En hoop ik op die manier een zaadje te planen voor bijvoorbeeld Like a Hurricane van Neil Young. En als Marit op een gegeven moment Shine on You Crazy Diaimond gaat opzetten, dan komt dat ongetwijfeld omdat ik haar als baby een keer voor de radio heb gehouden toen Pink Floyd er een keer op was.

En tóch ben ik niet van het muzikaal opvoeden (het lijkt er misschien niet op!). De meiden luisteren maar al te graag naar K3. Ik vind het juist leuk om te horen als ze vertellen wat ze leuk vinden. Gisteren Sammy van Ramses Shaffy op de radio. Elke’s reactie: “Wat kan die meneer mooi zingen.” Dan vind ik het liedje gelijk ook een stuk mooier.

Zometeen toch stiekem iets anders “verantwoords” opzetten. Wie heeft er tips ;)

Geen wonder. Pers maar eens vele tientallen lichamen in een schoolgang waar ook nog warme soep op gasplaatjes warm wordt gehouden. Ze hebben een hele rij kraampjes neergezet. Kinderen uit groep 8 verkopen er allerlei lekkers. Ze hebben het slim opgesteld. Je moet namelijk eerst langs alle kraampjes voordat je bonnetjes kunt kopen.

De gang staat helemaal vol. Ik haal even adem. Jin en Jang hebben een goede dag. Het is warm, maar zonder jas goed te doen. Ik krijg zelfs geen opvliegers als een oma met rollator voorbij wil. Helemaal prima zo.

We hebben Marit vanmiddag geprepareerd voor het kerstdiner. Met paracetamol en zo, dus niet als een Albert-Heijnkerstkalkoen  Ze was te ziek om naar school te gaan. Maar het kerstdiner wilde ze niet missen. Daarom hingen we een beetje rond Marits klas. Voor het geval de paracetamol de strijd voortijdig staakt.

Het viel mij op dat veel moeders Eleanor kennen. Dat gaf mij een goed gevoel. “Wij” doen dat goed. “Wij” zijn betrokken op school. Ik vind dat geweldig van “ons”. Al schuifelend naar de bonnetjeskassa bleef Eleanor maar mensen groeten. Ik was blij verast. Niet dat ik dat niet van haar verwacht. Ik wist het gewoon niet. Ik lach vriendelijk mee. Ik ben de echtgenoot van.

Zo’n 10 minuten voor het einde kwam een moeder naar ons toe. Marit was niet lekker geworden en had gespuugd. Het arme schaap. Wel keurig in haar bordje, overigens. Dat talent heeft ze van mij. Genetisch geven Frankes al 9 generaties de vaardigheid door om in de pot (of welke bak dan ook) over te geven. Instinctief weten we dat je eigen kots opruimen een vervelend klusje is. Ook al wordt dat nog voor je gedaan als je 6 bent.

Dat scheelt weer een vaderlijke preek in haar pubertijd.

Daarom doe ik het volgende: ik zorg dat ik het 1 keer goed begrijp. En daarna… laat ik het los. Tot de volgende rentevrije periode afloopt.

Gisteravond hebben we onze handtekeningen gezet onder de offerte. Bij een hypotheek zijn dat geen 3 A4 tjes met een nietje. Nee, het is zo’n enorme stapel met mitsen en maren dat het wel lijkt alsof je een kind verkoopt.

Dat waren wij niet van plan. Sterker nog: we willen alleen ervoor zorgen dat het huis dat al van ons is, meer oplevert als de hypotheek is afgelopen. En daar moet je een dozijn handtekeningen voor zetten.

Toen ik in mijn bed lag overdacht ik alles nog eens. Ik herinnerde me dat over de hele looptijd we 2 keer zoveel geld aan hypotheekrente enzo betalen dan ons huis waard is. Misschien is een staatslot met jackpot nog niet eens zo’n heel slechte investering.

Voorbeeld! Het is druk op het werk. Dat is het altijd in het najaar. Maar nu heb ik er ook een belangrijk project bij. En dat geeft drukte. En dat blijft niet zonder gevolgen…

…want ik heb vanavond 5 minibrownies gehad. En gister was opeens dat pak koekjes op. Stond gewoon naast me op de bank. En om 1 of andere reden besmeert mijn brood zich ‘s morgens met pindakaas en niet met caloriearmere vleeswaren.

Ik las laatst wat over snoepen. Snoepen bevredigt een deel van de hersenen waar alles draait om beloning op korte termijn. Ik las daar ook dat al ons eten gericht is op korte-termijnbeloning. En dat is de reden waarom we met z’n allen te dik zijn.

Ergo: nu ga ik sporten.

Ik pak mijn jas. Eleanor blijft thuis. Op herhaald verzoek van Marit. “Wie niet er anders snoep uitdelen?”

Ze heeft door hoe het werkt. Als iedereen Sint Maarten gaat lopen en er is niemand thuis, dan komt het niet goed.

Elke staat bij de deur. Ik zie haar rugzakje en ontdek dat dat niet optimaal werkt. Hoe krijg je immers snoep in een tas op je rug? Dan moet die tas de hele tijd af!

Ik stel de buikzakmethode voor. Doe de rugzak omgekeerd en je kunt veel makkelijker je snoep deponeren. Een briljante uitvindingen uit mijn eigen jeugd.

Marit kijkt mij aan – hoofdje een beetje scheef – en zegt: “Dat is onzin!” Ik ben de hele avond snoepopberger geweest.

Ik droeg hem gewoon van voren. Zo kon ik er veel makkelijker bij. Verguld van trots over mijn slimmigheid trok ik mij niets aan van de rest van de wereld. Tas voor mijn buik en gáán.

Ik weet het zeker. Morgen verwarmen 2 verweesde sokken mijn voeten.

Soms is schrijven als behang van de muur halen. Als het plamuurmes er eenmaal goed achter zit, dan vliegen de stukken ervan af. Het duurt alleen even voor dat het plamuurmes zijn werk kan doen. Je moet het eerst nat maken en een beetje behangpulken. Maar na een paar minuten klooien (er is geen goede handleiding voor het verwijderen van behang) ontstaat er dan toch een beginnetje.

Het is al een tijd stil op het blog. Ik weet eigenlijk niet goed waarom. Maar om één of andere reden heb ik na mijn vakantie onvoldoende inspiratie om hier een paar leuk leesbare alinea’s neer te knallen. En da’s best jammer. Het staat zo leeg. En ik vindt schrijven erg leuk.

Misschien komt het omdat ik vorderingen maak met mijn kinderverhaal (ik durf nog niet op te schrijven dat het een kinderboek moet worden). Veel van mijn creatieve capaciteit gaat daar aan op. Maar dan nog! Ik werk inmiddels met diagrammen die JK Rowling ook gebruikt en ik breek mijn hoofd over wat personages drijft en welke ontwikkeling ze moeten doormaken.

Om de echo hier te doen verstommen, zet ik hier nu gewoon maar wat neer. Met om te beginnen een lekkere lange zin om de lege ruimte goed op te kunnen vullen. En ook kortere. Dat leest makkelijk. Je moet namelijk wel een lekker ritme in je stukje hebben.

Eigenlijk is het een baardje. Sinterklaas en Chriet Titulaer hebben een baard. Mijn gezichtsbeharing beperkt zich tot mijn kin, bovenlip en een uitloper van een bakkebaard naast mijn oren. Als je weet dat oermensen veel lichaamshaar hadden om zich warmer te houden, dan kan mijn sjaal deze herfst nog niet met het Leger des Heils mee.

Aan de andere kant vind ik “baardje” een heel slecht woord. Ik lijk er een heel stuk stoerder door en dat is meestal niet iets wat een “baardje” doet. In het begin noemde ik het een sik. Maar dat is meer iets voor geit. Gelukkig zien andere mensen mijn baardje / sik / gezichtsbeharing als een baard.

Ik heb hem trouwens al een tijdje. Zeg maar sinds medio augustus. Ik stopte met scheren in een vlaag van vakantieluiheid. Het ironische is dat het bijhouden van een baard ‘s morgens meer werk geeft dan het afscheren. Een paar weken terug heb ik zelfs een tondeuse met opzetkammen gekocht. Ik word er echt blij van. Mijn baard wordt er steeds mooier van. Op zo’n moment is het geweldig om peinzend aan mijn baard te kriebelen.

Zo wordt Bjorn de Dromer, Bjorn de Denker.