Ergens, stiekem in mijn achterhoofd, ben ik dol op wiskunde. Klinkt een beetje gek, ik weet het. Ik lees al een tijdje Wiskundemeisjes en die wezen mij op de colums van wiskundige Robbert Fokkink.

Negatieve getallen
(…)
In de meest onverwachte hoeken zag Blaise [Pascal, red.] de hand van God, maar nog veel vaker vermoedde hij het werk van de duivel. De negatieve getallen durfde Blaise niet bij naam te noemen, omdat zij het product van Beëlzebub zouden zijn
(…)
“Ja meneer Fokkink, u had 0 schadevrije jaren, maar u veroorzaakte een botsing en nu hebt u -3 schadevrije jaren.” De negatieve getallen hebben het verzekeringswezen bereikt. Aanschouw het werk van de duivel.

Suzan Smit is eigenlijk te knap voor een schrijfster. Ze maakt niet alleen een mooi plaatje, mediageniek is ze ook. En daarom schat ik haar boeken waarschijnlijk lager in dan zou moeten. Ik heb nog nooit een letter van haar hand gelezen.

Martin Bril is een man. Vind ik een fijne schrijver om te lezen. En ik begrijp waarom vrouwen hem aantrekkelijk zouden vinden (lees: ik vind het een knappe man, maar ik ben te testosteron hetero om dat direct te schrijven). Zijn uiterlijk zat voor mij destijds het lezen van Evelien niet in de weg.

Raar.

Nog iets raars. Ik ben al jaren op zoek naar het ultieme ontwerp voor Tiepvoud. Ik wil mijn woorden inkleden in een zo mooi mogelijke context. Terwijl ze voor zich zouden moeten spreken. De website van Martin Bril vind ik de mooist vormgegeven pagina die ik in tijden heb gezien. Ik zie het al staan: “De wereld van Bjorn Franke”, of zoiets.

Wat ik mij nou afvraag: hoe belangrijk vinden vrouwen het uiterlijk van de schrijver die ze lezen (we hebben zojuist min of meer empirisch vastgesteld dat dat voor mannelijke lezers bij mannelijke auteurs niet uitmaakt)? Moet ik ook een goede schrijversfoto van mijzelf zoeken? Hoe makleijk kan ik dat ontwerp rippen?

Door het lezen van deze column ga ik Martin Bril in ieder geval volgen.

Het is een tijd geleden dat ik Bieslog heb gelezen.

De constructie kan ik me ook nog herinneren.
Voor de binnenkant van de huiskamerramen was een touw gespannen, waaraan het zware gewicht was bevestigd. Als een inbreker zou binnendringen, schoof het touw van een spijker en viel het koperen gewicht in een op de vloer geschroefde lampfitting, die met elektriciteitsdraad aan een batterij was verbonden.
Het gewicht bracht het contact tot stand en de stroom deed een elders in de kamer opgestelde alarmbel rinkelen.

Dat is natuurlijk onzin, maar ik wil er toch graag in blijven geloven.

Jan-Hendrik is ook aan het webloggen geslagen!

Wat betref trivia sla ik mijzelf hoog aan. Ik moet echter mij meerdere erkennen in Futre. De dingen die hij weet over U2, Rene van der Grijp en Bob Geldof.

Futre moet bijzonder belezen zijn.

De frisse wind van het net.
Een soort intellectueel stimulerend open riool, zeg maar.

Ik denk dat ik hem deze keer wel ga volgen. Meer tekst, weet je wel.

Quentin Tarantino beantwoordt vragen van fans op zijn weblog.

Dear Mr. Tarantino,

I am not married but I’m afraid I don’t take on relationships with fans at this time. Last time it happened things got freaky. Just kidding, it never happened. But if it did, I’m sure it would be very freaky. Once a woman asked if she could suck my chin, and that was the day I employed a strange European bodyguard named Dozer.

Hoe ken ik Kwebbel? Oja! Zij is die vrouw die altijd ‘s middags op de verjaardag van Ricardo komt… Wellicht dat als ook ik in de ouderstand verheven ben, we elkaar op dit soort evenementen tegenkomen.

Leest heden (en morgen en overmorgen enzovoorts): Gronical!

(wat een mens al niet doet voor een Gmail-account…)

:)