Over een paar uur ben ik 30. Dat is heel zielig voor mijn omgeving, want daar is iedereen een stuk drukker over mijn verjaardag dan anders. Ik vond zelf de leeftijd van 27 jaar erg spannend, omdat de gemiddelde rockgelende dan het loodje legt.

Veel mensen vinden mij nu definitief niet jong meer. Daar zit wel wat in, maar als je inmiddels een hypotheek, stationwagon, nieuwbouwhuis en 2 dochters hebt, dan heb je je vroege jeugd toch echt wel achter je gelaten. Op de levensladder ben ik wat dat betreft inmiddels zo gepokt en gemazeld, dat een paar getallen mij niets meer uitmaken.

Ik ben misschien niet jong meer, maar dat betekent niet dat mensen mij niet meer jong vinden. Gisteravond nog. Ik was bij een klantenpanel met jonge mensen. Ik was daar aanwezig uit hoofde van mijn functie (ik laat het even duur klinken, u heeft het door merk ik) en niet om geïnterviewd te worden. Toch zagen de mevrouw van het onderzoeksbureau mij aan voor een deelnemer. Omdat ik er nog zo jong uitzie.

Die midlife-crisis-Harley kan nog even in de showroom blijven staan.