Vier mei, ÊÊn voor acht

Eleanor zit achter de computer te mailen. Ik wacht op de bank tot het 8 uur is. De trompetter speelt de Last Post en ik zet mijn half lege kop koffie op tafel. Eleanor haalt haar handen van het toetsenbord en kijkt naar de televisie. Het valt me voor het eerst op dat de Dam op dit uur van de dag in de schaduw ligt. Het is stil.

Elke begint te huilen. Ik sprint op kousevoeten naar boven. Als ik een beetje gewiegd heb, slaapt mevrouw weer als een roos. Beneden is het nog een half minuutje stil voor het Wilhelmus klinkt. Ik drink mijn koffie op.

Genekt

Ik heb al een paar dagen last van mijn nek. Woensdag werd ik wakker met een waanzinnig pijnlijke nek. Ik heb dat wel vaker, maar dan gaat het na een asperientje wel weer. Nu kon ik mijn hoofd met letterlijk veel pijn en moeite naar rechts bewegen. Gelukkig hebben een paar dozijn warme kruiken en twee dagen een sjaal om (ja, met dat warme weer keken mensen wel een beetje raar naar me) mijn nekspieren wat verlicht.

De fysiotherapeut heeft mij door gestuurd naar een manueel therapeut. Er zitten namelijk een paar wervels niet meer op hun plek. Van collega’s hoor ik nu allemaal verhalen over hoe je dan gekraakt wordt. En hoe fijn dat na afloop is. Dat komt op mij een beetje sadomasogistisch over.

Maandag, half 10. Ik heb er zin in 🙂