‘s Middags toch nog huppelend naar school

Ik pretendeer niet een goede vader te zijn. Hoogstens een leuke. Ik sla nog weleens de plank mis. Er zijn een paar dingen die ik belangrijk vind en daar probeer ik consistent in te zijn. En dat is al moeilijk genoeg.

Een paar weken geleden wilde Marit opeens niet naar school. Ik was in een makkelijke bui. Dat ben ik eigenlijk nooit als het om school gaat. Maar ze mocht thuisblijven voordat ik door had wat ik gezegd had. Gelukkig was Eleanor thuis en mag ze nog thuisblijven omdat ze 4 is.

Na een tekening gingen we een puzzel maken. We raakten langzaam aan de praat. Over het puzzeltje en -later- waarom ze niet naar school wilde. Stukje bij beetje kwam het er uit. Ze was op school gevallen omdat ze was geduwd door een jongetje.

Ik vertelde dat dat niet erg is. En dat het heel goed was dat ze het verteld had. De volgende keer zou ze het tegen juf of tegen ons vertellen. Ze maakte met grote ogen een paar grote knikken. We knuffelden even flink.

‘s Middags huppelde ze naast me naar school. Ik had haar ‘s morgens gewoon naar school kunnen sturen. Dat was me vast gelukt. Maar dan hadden we dit niet geweten. En dan had juf er niet extra op kunnen letten.

Bij dat puzzeltje hadden Marit en ik een mooi moment. Marit weet dat ze bij ons kan komen met zulke problemen. En ik had Marit -zonder morren- ‘s middags weer op school.

Eleanor Corleone, The Godmother

Eleanor is een bikkel. Heb ik jullie dat al eens verteld? Nee? Dan ik doe ik dat nu!

Vorige week had ze enorme last van haar linker kaak. Ze kon er niet op liggen en naast haar neus werd het dikker en dikker. Eleanor leek wel wat op Don Corleone. Maar bij hem zat het in de onderkaak.

Eleanor kreeg antibiotica en ze is meerdere keren gewortelkanaald. Ik moet er niet aan denken. De laatste keer vulde de tandarts zelfs serieus met cement. Met een vlammetje maakte hij de vulling hard. Best spectaculair.

Spectaculair was het zeker. Want onze tandartsassisterende schoonzus had zo’n ontsteking nog maar 1 keer meegemaakt.

Eleanor is bij ons thuis al jaren The Godmother.

Hoe zit dat nou met die foute vlekken?

De joggingbroek met open kruis en vlekken op foute plekken ligt in de afvalbak. Waar hij eigenlijk al een tijdje thuishoorde.

De broek was al niet van beste kwaliteit toen ik hem kocht. Zo vaak heb ik hem
niet gedragen tot het kruis schuurde. Hij lag al tijden werkloos on mijn kast.

Ik pakte hem omdat hij voor het grijpen lag. Hij heeft in de kast een lange reis naar achteren gemaakt. Omdat ik laatst een spijkerbroek zocht, maakte hij heel snel een terugreis.

Zo kon ik hem makkelijk pakken toen mijn spijkerbroek nat van de sneeuw was.

En die vlekken? Ik heb géén idee.

Trainingsbroek met vlekken op foute plekken

Ik heb vandaag en gisteren thuis gewerkt. En dat beviel wel. Ik zat lekker aan de eettafel achter de laptop en om mij heen speelde mijn gezinsleven af. Dat is het voordeel van de sneeuw van gisteren.

Toen we donderdag Marit naar school hadden gesleet, had de hele afdeling een mailtje van onze teammanager in de mailbox. We moesten vooral thuisblijven met dit weer.

Het is wel wat onhandig als iemand belt. De volumeknop op de kinderen kan vaak niet lager.  Maar de collega’s die bellen hebben vaak hetzelfde probleem. Voor de rest heb ik heerlijk gewerkt. En ik denk zelfs dat ik meer heb gedaan dan op kantoor. Aan de keukentafel was ik lekker aan het tikken.

Ik had mijn kleding aangepast aan de werkplek. Niet dat ik vaak strak in pak op mijn werk kom, hoor. Maar de oude versleten trainingsbroek met open kruis en vlekken op de foute plekken, zou ik nooit buitenshuis dragen. Laat staan op kantoor.

Je eigen koffie is ook prettig. Heel erg prettig. Niet dat ik een exqcuise smaak heb, maar ik heb net de lekkerste pads in tijden te pakken. E-mailen met de Senseo-brommer op de achtergrond, het maakt mij gelukkig.

Piet Paulusma, volgende week weer sneeuw?

Hoe ik de sneeuw van 2009 overleefde

Dit zijn de dagen dat je kunt laten zien dat je nog een echte man bent. Je zet je kinderen op een slee en je banjert door gevallen en vallende sneeuw richting school.

Alwaar je – als een ervaren bergbeklauteraar – het heuveltje op sprint om een uitgelaten kleutermeisje af te zetten.

De juf had de school ook op tijd bereikt. Dat hoort zo. Juffen Zijn biologisch linguïstisch geprogrammeerd om op doordeweekse dagen voor half negen een zaal met een schoolbord binnen te stappen. Of het nou regent, stormt of de Hel van’79 wordt nog even dunnetjes overgedaan, juf is altijd op tijd.

Het juffencorps gooit ‘s middags dan wel voor de rest van het jaar de school dicht. Maar dat zal de pret niet drukken bij de leerlingen.

Vader sleet de kinderen weer naar huis. Natuurlijk spectaculair van het heuveltje afglijdend. Dit is het moment om stoer te doen. Dit is het moment om aanzien en overwicht te kweken.

Dus banjeren wij terug naar huis. Historisch, episch, heroïsch. Vanaf vandaag ben ik geen pappa meer. Marit en Elke spreken mij nu aan met vader.

Met een hoofdletter V.

Bjorn’s staat van verval

Ik ben Bjorn en ik ben 31 jaar oud.

Sinds ik haar heb, heb ik inhammen. En mijn slapen worden grijs. Echt mooi is mijn gebit nooit geworden. Er zit een gat in mijn oorlel sinds mijn 17e, dat was toen stoer.

Mijn borstkas heeft een wildgroei van willekeurige plukjes haar die ik eerder nog niet had. En de samenwoonkilo’s rond mijn middel raak ik maar niet kwijt.

Voor de rest heb ik geen klagen.

Nou wil ik niet opscheppen.
Maar ik kom niet tot andere conclusie.
Vanaf mijn middel ben ik nog een jonge god.

Ik heb belangrijk nieuws over Kerst 2009

Stop de persen! Haal de verslaggevers terug. Bindt de krantenopmakers vast. Bel de hoofdredacteur wakker. Want dit nieuwtje moet morgen in de krant: De oplossing gevonden voor een witte Kerst.

We hebben al sinds de laatste keer dat er op Eerste Kerstdag sneeuw viel geen witte Kerst gehad. En dat is jammer. Sneu misschien wel. Daar moeten we dus hoog nodig wat aan doen.

We hebben niet in de hand wanneer er sneeuw valt. Op zo’n moment moet de wind goed staat en moeten er allerlei andere meteorologische dingen gebeuren.

Er is over Kerst hebben afgesproken dat dat op 25 december plaatsvindt. We vieren de geboorte van Christus, maar nergens in de bijbel staat die datum. Dat kan ook niet want de juliaanse kalender is in 45 na Christus ingevoerd. Christus zelf stierf 33 jaar na Christus.

We kunnen de afspraak gewoon veranderen. Noem het maar democratie. Ik stel voor om in het vervolg Kerst te vieren op dagen dat het sneeuwt. Klaar! Het sneeuwt meestal ieder jaar. En je hoeft ook niet maanden van te voren eerste of tweede Kerstdag bij je familie te claimen 🙂

Waarom zou je sneeuw laten vallen op een Kerstdag als je Kerst kunt laten vallen op een sneeuwdag?

Elke wil ook iPhonen

Ik ben heel blij met mijn iPhone. Het is mijn tweede computer geworden. Ik mail, blog en twitter accu na accu leeg. En blijf op de hoogte door handige apps van Nu.nl en de Telegraaf. Deze week is de laptop nauwelijks aan geweest.

Hij is zelfs zo makkelijk dat Elke er goed mee kan spelen. Er zit een pianootje op dat ze leuk vindt. Maar ze kan er nog veel meer mee. Tot mijn schrik!

Twitteren kan ze bijvoorbeeld al. Ze retweet met gemak De Telegraaf en Nico Dijkshoorn. Daar ben ik natuurlijk trots op (“Wat kan ze dat toch goed!”) maar handig is het niet. Voor je het weet stuurt ze gekke mailtjes met foto’s die ik liever niet het net op Flickr. Of doet ze een broekzakbeller na.

Daarom heb ik het wachtwoord er weer opgezet. Een tikje onhandig, want dan kan ik niet meer sneller iPhonen dan mijn schaduw. Maar een peuter van 3 kan te veel met een iPhone.

Van stront zij gij en tot stront zult gij wederkeren

Dit is de levenscyclus van sla.

Zaadje in de grond.
Water erbij.
Mest erop.
Door het zonlicht gaat het groeien.

Oogsten.
Vervoeren.
Verpakken.
Verkopen.

In de slakom.
Dressing erbij.
Andere ingrediënten erbij.
Husselen.
Op het bord.
Eten.

Spijsverteren.
Poepen.
Doorspoelen.

Ik weet alleen niet waar het zaadje vandaan komt.

Oven vergeten

Zo. Ik ben lekker op tijd met koken. De keuken is aan de kant en ik kan lekker bezig.

Ik begin goed. Alle ingrediënten, potten en pannen staan klaar. Ik gooi het zakje in een paar deciliter water, rul het gehakt en snij de prei in ringetjes. Het is een ovenschotel, bedek ik bodem met aardappelschijfjes. Als ik de schotel heb opgebouwd, zet ik hem in de oven.

Het is al een beetje donker. Dus doe ik het lampje van de oven aan. Hij blaast alvast. Ik vind dat raar, want hij staat niet aan. Ach. Hup, schotel erin. En nu maar wachten.

De oven maakt het vertrouwde bakgeluid. Dus ik maak de keuken op orde. Zet bordjes neer. Pak een pak vla. Twitter een beetje op de iPhone. En chillax in algemene zin.

Na 3 kwartier loopt Eleanor naar de oven. Het ruikt vreemd. Het ruikt vreemd want ze ruikt niets. “Hij staat niet aan. Hij staat op de lampstand.”

Vanavond hebben we 3 kwartier later gegeten dan gedacht. Maar ik heb nog wel wat extra kunnen chillaxen.