Filter 11: Emoji voor volwassenen

Ik snap geen snars van de meeste emoji. Sinds een nichtje met het verhaal kwam dat de poepemoji eigenlijk voor chocolademousse staat, ben ik helemaal de weg kwijt. Om de appjes van mijn dochters te kunnen ontcijferen ben ik meer over deze moderne hyrogliefen gaan lezen.

Mijn drie favoriete artikelen heb je voor je onder elkaar gezet.

Van het eurekamoment van de Japanner Shigetaka Kurita, die de telefoons van NNT Docomo eind jaren ’90 wilde onderscheiden van de rest. Tot de dubbele betekenis die wij toekennen aan de aubergine- en pruimemoji. New York Magazine heeft de geschiedenis van emoji’s in kaart gebracht.
Lees: Smile, you’re speakin emoji

Jouw emoji op smartphones over de hele wereld. Dit artikel en podcast volgt het verhaal van Mark Bramhill die meditatie wil uitdrukken in een emoji. Het brengt hem in het kantoor de mensen die over het aanmaken van nieuwe emoji gaan. Hier heb ik echt van genoten.
Lees of luister: Person in Lotus position

Op iedere telefoon zien emoji er anders uit. Dit artikel vertelt hoe designer Angela Guzman als stagiair bij Apple in 2008 aan de slag ging met de vormgeving van emoji. Je ontdekt onder meer hoe de poepemoji aan zijn ontwerp is gekomen.
Lees: The Making of Apple’s Emoji: How designing these tiny icons changed my life

Emoticons waren de emoji van de vorige eeuw. Ik <3 ervan πŸ˜‰ Op vele vlakken zijn emoticons superieur. Er zijn er minder van, dus je hoeft minder betekenissen te onthouden. Bovendien maak je ze met een paar eenvoudige aanslagen van je gewone toetsenbord. Ik vond dit artikel in Wired over zijn uitvinder Scott Fahlman.
Lees: Sept. 19, 1982: Can’t You Take a Joke? πŸ™‚

Tot slot dit. Afgelopen week zou mijn Opa 103 jaar oud zijn geworden. In een persoonlijk blog deel ik een paar van mijn fijnste herinneringen aan hem.
Lees: Herinneringen aan Opa

Herinneringen aan Opa

Precies 103 jaar geleden werd mijn Opa geboren. Ik heb een paar herinneringen aan hem opgeschreven.

Toen ik studeerde gingen mijn ouders voor het eerst weer samen op vakantie. Opa at altijd bij ons. Om er voor te zorgen dat hij dat ook deed in afwezigheid van mijn moeder, had ze iets slims bedacht. Ik ging bij Opa eten. Hij had bezoek waarvoor gezorgd moest worden en kreeg gezond te eten. Dat ik daardoor niet elke avond pizza at, zal een mooie bonus zijn geweest.

Goed gevoed werd ik elk geval. Zodra ik zat stond de eerste koffie met appelkoek al voor mij klaar. Terwijl ik televisie keek, legde Opa de laatste hand aan het eten. Ondertussen hield hij goed in gaten of ik nog iets nodig had. Mijn Opa spoedde schuifelend heen en weer tussen keuken en woonkamer met bestellingen die ik niet had geplaatst. Het geluid van zoevende sloffen op het parket was de aankondiging van nieuwe koffie met lekkers.

Na een paar dagen had ik door dat ik het moest laten staan. Nee, was ook een antwoord, maar eentje waar geen gehoor aan werd gegeven. Het is me meerdere keren overkomen dat ik eigenlijk al vol zat voor de maaltijd daadwerkelijk begon. En die dubbele portie karbonade moest toch ook echt op. Aan weggooien zullen ze in de jaren dertig – dus ook niet in de jaren 90 – hebben gedaan. Afgetankt met koffie en toetje haalde mijn blaas een keer bijna het toilet thuis niet.

Een kleinkind, ook een volwassen exemplaar, mag alles. Ook al vind je dat hij naar hele vreemde series kijkt. Star Trek werd dankzij de bizarre hoofden van Ferengi Quark en Klingon Worf al direct β€œmalle koppen”. Maar, als de afwas aan kant was (waarbij ik niet mocht meehelpen, niet dat ik daar na een copieuze maaltijd nog toe in staat was), keek hij gefascineerd mee.

Mijn Opa compenseerde zijn vrijgevigheid met onverbeterlijke zuinigheid. Mous is mous dus zorgde hij ervoor dat hij voor ons altijd de goedkoopste meebracht. Elke dag reed hij zijn groenteroute langs lokale supermarkten en groenteboeren om prijzen te vergelijken.

Naar het station – op weg naar de studie – reed ik grotendeels dezelfde route. Vreemd genoeg ben ik hem op al die ritjes maar een paar keer tegengekomen. Ik zag dan in zijn glunderende lach alleen maar trots. Kleinzoons op het HBO, moet voor hem de voorspelling geweest zijn dat ook de nieuwste generatie het weer een stuk beter had.

En dat er dan eentje naar β€œmalle koppen” op televisie kijkt, zal daar wel bij hebben gehoord.

Filter 10: Het wordt een beetje awkward

In Bjorn’s Filter zet ik de beste, leukste en meest interessante verhalen uit mijn tijdlijn voor je op een rij. Met deze keer: de beste stem op de radio, de impact van blauw op social en een korte geschiedenis van awkwardness.


Awkwardness is van schoolfoto’s af te lezen

Voor awkwardness is geen goede Nederlandse vertaling. Toch weten we allemaal wat er ongeveer mee bedoeld wordt. Het woord heeft de afgelopen jaren via populaire cultuur een plek veroverd in ons collectieve bewustzijn.

“De term verraadt een verhoogd zelfbewustzijn, een distantie ten opzichte van de eigen publieke persona, die de afgelopen jaren dankzij sociale media natuurlijk drastisch op de voorgrond is getreden.”

In de Groene Amsterdammer wordt het boek van Ty Tashiro over awkwardness besproken. Een onderzoek naar ongemak op schoolfoto’s viel mij in het bijzonder op.

Lees het artikel op de website van De Groene


Twitterende agenten vergroten het gevoel van veiligheid niet

Tijdens de Grote Social Media Bubbel van 2011 schoten twitterende politieagenten als paddestoelen uit de grond. Ik ben daar erg enthousiast over want het zorgde voor een uitstekend contact met ‘mijn’ wijkagent.

Uit onderzoek blijkt nu dat burgers zich niet veiliger voelen. Blauw op straat weegt niet op tegen blauw of social media.

“De wijkagent komt voor allerlei communicatieafwegingen te staan waarbij de juiste (woord)keuzes gemaakt moeten worden. Het hanteren van een bepaalde communicatiestrategie op een bepaald moment kan positief uitpakken, maar er bestaat ook een afbreukrisico wanneer er onbedoeld onhandig wordt gecommuniceerd.”

Lees de samenvatting van het promotieonderzoek


3FM-dj Angelique Houtveen koos voor geluk

Ze is de beste ‘nieuwe’ stem op de radio van dit moment. In Trouw vertelt ze hoe ze haar eigen pad koos, dat ze zich niet liet tegenwerken door een bloedziekte en hoe ze uiteindelijk in de middag op 3FM terechtkwam.

β€œHet leven is te kort voor veilige keuzes, vond ik. Ik wilde iets doen wat me echt gelukkig maakte. En dat moest iets met muziek zijn. Dus stopte ik met mijn baan.”

Lees het hele interview op de website van Trouw (of bij Blendle)


En dan dit


Elke week Bjorn’s Filter in je mail? Meld je aan!