in Weblog

Pappa’s meisje

We zitten met z’n drieΓ«n aan tafel. Marit, Eleanor en ik. Over een half uurtje moet Marit naar bed. Tot die tijd knutselt ze gezellig aan de keukentafel. Marit kijkt me strak aan. O wee, als ik iets in de gaten heb.

En ik kijk terug. Ze heeft een licht blosje op haar wangen. Met grote ogen kijkt ze me aan. Ze glimlacht. Ik vind haar prachtig. Ze lacht haar tandjes bloot. Ik ga hier natuurlijk over bloggen, dat neem ik mij ter plekke voor. Maar ik vertel het haar ook.

“Marit, ik vind je werkelijk een prachtig meisje.” We lachen.

“Ja, maar, pappa, je kijkt in de spiegel.” Eleanor mengt zich in het gesprek. Even voor de duidelijkheid: ze noemt mij hier pappa, omdat ze doet alsof ze voor Marit spreekt. Dat is een hinderlijke eigenschap van sommige ouders. Zo proberen we onze kinderen iets ‘leuks’ te laten zeggen. Leuk voor pappa en mamma, maar Marit en Elke zijn nooit zo onder de indruk.

Maar mamma heeft wel gelijk. Wel vreemd dat ze het zegt. Want ze zaagt daarmee wel aan de stoelpoten van mijn bewering dat Marit een mooi meisje is. Want dat is Β ze zeker. Dat is vastgesteld door TNO in Delft.

Zeker als ze stiekem bezig is met iets leuks voor mijn verjaardag.Β Heerlijk.

Heb je wat te melden?

Reactie